#Crossfit#Food#Lifestyle

-BLOG #16: Op mijn 17de schaatste ik mijn laatste Nederlandse Kampioenschappen, 10 jaar later doe ik mee aan de Nederlandse Kampioenschappen powerlifting…-

Virgil/Giaco1028 views
Zoals jullie kunnen zien op onze Facebook en Instagram zijn we hard aan het trainen. Velen van jullie vroegen zich vaak af, waarom? Nou, eigenlijk gewoon voor onszelf. Ik wil er goed uit zien, maar ik wil ook sterk zijn. Niet sterk voor een vrouw, maar gewoon, sterk.  Sterk en fit.  Ik wil meer dan 100 kilo kunnen squaten en deadliften, maar ik wil ook pullups kunnen doen, muscle up’s, op mijn handen lopen, 5 km hard kunnen rennen ect. Daarom trainen we dus.


14 weken keihard werken, in alle opzichten.  Let’s start! 
Maar, zo uit het niets in juni zag ik op internet een powerlifting wedstrijd staan. Ik doe eigenlijk nooit wedstrijden mee. Waarom niet? Omdat ik niets voor mezelf hoef te bewijzen, ik hoef me niet te meten met anderen. Dat heb ik vroeger al genoeg gedaan, dat hoeft nu niet meer. Ik ben nu vooral met mezelf bezig. Zolang ik steeds fitter en sterker voel, is dat voor mij genoeg motivatie om door te blijven gaan. Maar dan zie je een wedstrijd powerliften voorbij komen, de ‘SBD CUP’.  Het eerste wat ik dacht was: “Super cool, dan sta je op een podium en dan mag je daar laten zien hoeveel je kan optillen”. Virgil deed een goede powerlifting programming, en ik weet dat het sowieso goed is om een sterke basis te hebben, én dus meer tijd te steken in de drie belangrijkste bewegingen, squat, deadlift en benchpress.

Ik besloot om me in te schrijven voor de SBD CUP, en mee te doen in de klasse onder 57 kilo. Ik woog op dat moment nog rond de 67 kilo, een echte uitdaging dus. Dat betekende 14 weken lang met een nieuwe powerlifting schema aan de bak. Ik deed daarnaast nog wel andere trainingen, maar ik zorgde ervoor dat dat niet in de knoei kwam met het powerliften. De eerste paar weken gingen makkelijk. De gewichten waren licht en ik voelde mezelf goed.
Sinds dag 1 zorgde ik in alle opzichten goed voor mijn lichaam. Ik ging iedere avond tussen 21.30 en 22.00 uur naar bed, ik stond rond 06.00 uur op en ging eerst minimaal 45 minuten met de hond wandelen. Daarna ging ik ontbijten, deed ik wat lichte yoga oefeningen en ik zorgde dat ik wat tijd had om een boek te lezen of wat op de laptop te doen voor mijn werk, om daarna aan het werk te gaan. Daarnaast ging ik 2 keer per week naar de sauna, deed ik 2 keer per week yoga, en zorgde ik ervoor dat ik 2/3 per week tijd nam om te mediteren.  Ik trainde hard, at veel onbewerkte voeding, nam mijn maaltijden op tijd, at veel fruit, woog alles af, en dronk veel water. 

Ik voelde mezelf sterker worden
Na een week of 6 voelde ik mezelf sterker worden. Ik lifte 4 keer week, en de andere 3 dagen deed ik andere trainingen. Wanneer ik niet na mijn werk kon trainen, stond ik rond half 7 ‘s ochtends in de loods. Heerlijk voelde dat. Net wakker, shake en banaan mee, hond mee, heerlijke ochtendzon en liften maar. Het voelde zo fijn dat ik iedere week minimaal 1 keer zo vroeg ging trainen. De wedstrijd zou immers ook in de ochtend plaats vinden.
Daarover gesproken,de wedstrijd kwam dichterbij, en het trainen ging goed. Ik had geen enkele training gemist, en ook qua eten ging het goed. Ik had nog geen maaltijd over geslagen. Het enige nadeel was, dat mijn lichaam onder de 57 kilo moest komen vóór de wedstrijd. Omdat ik vanaf maart wat was aangekomen (spier én vet), merkte ik dat het lastig zou worden om op een gezonde manier onder de 57 kilo te komen.
Ik heb 5 weken voor de wedstrijd besloten om mee te doen onder de 63 kilo, i.p.v. 57. Het doel voor de wedstrijd is natuurlijk presteren, maar ook gezond zijn en sterk voelen. Ik wilde niet mijn gezondheid op het spel zetten om in een lichtere gewichtsklasse mee te doen.

De weegschaal bleef stil staan…
Achteraf bleek 63 een reëel doel te zijn. In de laatste 5 weken ging mijn vetpercentage verder naar beneden en kreeg ik steeds meer die ‘sixpack’ die ik zo graag wilde hebben.  Maar..mijn gewicht bleef weken lang hangen. Ik wist dat de weegschaal loog. Ik stond al bijna een maand stil op 62.5 kilo, maar mijn lichaam in de spiegel was duidelijk anders. Kleding begon steeds losser te zitten, vooral rondom mijn middel, terwijl mijn spijkerbroeken gewoon strak bleven zitten rondom mijn bovenbenen. En over mijn bh’s niet te spreken. Van die volle B cup was ook niets meer over..
Maar dat was niet het enige dat veranderde! Ik tilde mijn oude persoonlijke records makkelijk op.. en dan niet 1 keer, maar meerdere herhalingen en meerdere sets. Daarnaast gingen mijn pullups en muscle ups een stuk beter. Zonder al te veel moeite kon ik meerdere strict muscle ups doen, en ook de pushups en de pullups gingen in grote aantallen vooruit.
Honger? Nee, geen last van. Natuurlijk had ik wel eens trek, maar dan wist ik dat niet voldoende groenten had gegeten, of dat ik te weinig water had gedronken. Ook de manier van eten maakt een groot verschil. Wanneer ik rustig de tijd nam voor een maaltijd, en er langer over deed, voelde ik me altijd verzadigd. Ik had mijn blik op nul, en gaan met die banaan. Honger of geen honger, er is geen andere keus. Alle taarten, bruiloften, barbecues ect? Ik ging overal heen, mét mijn weegschaal. Ik at van te voren kip met groenten zodat ik vol zat. En als ik daar iets kon eten wat in het schema paste? Prima. Zo niet? Dan niet… Dan at ik pas thuis weer.  Ik moest en zou dat gewicht halen, anders mocht ik niet deelnemen.

De laatste lootjes zijn het zwaarst.
De laatste 2 weken begon ik toch wel zenuwachtig te worden voor mijn gewicht. De training gingen over het algemeen goed, daar maakte ik me geen zorgen over. Maar die weegschaal… Ik wist dat als ik te zwaar zou zijn tijdens de wedstrijd, ik niet mocht deelnemen. Enorm spannend! Totdat de weegschaal opeens 61 kilo aangaf. Op dat moment wist ik dat ik goed zat. Ik had de afgelopen 14 weken mijn eten met kleine stapjes verminderd totdat ik op mijn gewenste gewicht zou zitten. Nu was het tijd om het eten weer wat te verhogen, zodat ik meer energie zou krijgen. I
k had nog twee weken voor de wedstrijd. Deze dagen waren het zwaarst. Ik was moe van alle salades die ik iedere keer moest eten, ik was even klaar met het strakke regiem waar ik al 12 weken in zat. Ik wilde graag een hele dag in bed liggen, een patatje bestellen en helemaal niets meer afwegen. Er waren dagen bij dat ik aan de keukentafel zat met Virgil, een lekkere maaltijd had gemaakt met wokgroenten, biefstuk en rijst, en opeens begon te huilen en Virgil verbaasd opkeek en vroeg: “wat is er schat?” Dat ik zei: “Ik kan geen salade meer zien, ik kan die groenten niet meer zien, ik kan niet meer positief denken over mijn trainingen, ik heb gewoon even geen zin en het is me te veel”.  En ja, dan zat ik gewoon een potje te huilen. Daarna was het klaar, voelde ik me beter, nam ik een warme douche en ging ik lekker in bed liggen, met een bakje met tomaatjes en komkommer, haalde ik een Fanta light en zette ik Netflix aan. Dán kon ik even relaxen.

Ik had mezelf namelijk beloofd, het maakt niet uit hoe zwaar het wordt, maar je mag niet opgeven. Hoe naar je je ook voelt, er gebeurt niets als je je er niet aan toegeeft, behalve dat je verdrietig of boos wordt en misschien even pijn hebt, gebeurt er niets ergs. Ik heb altijd tegen mezelf gezegd: Als je nu toegeeft, dan haal je je doel niet, dan gebeurt er wél wat. Dat gebeurt dát wat je NIET wilt. Dat momentje van pijn en verdriet op dit moment moet je maar door zien te komen, en dan zul je tijdens de wedstrijd zien waarom je dit allemaal hebt gedaan.
Natuurlijk laten we veel leuke dingen zien. Trainingen die goed gaan, momenten dat je je goed voelt, maar er zijn ook dagen dat het niét goed gaat. Denk je dat in die 12 weken training nooit één dag is geweest dat de training zwaar voelde? Natuurlijk, over het algemeen voelde ik me goed, én sterk. Maar er waren ook dagen dat ik door een diep dal ging. Ik heb geen training gemist, maar wel eens een dagje opgeschoven of gewisseld. Ik heb ochtenden in de loods gestaan, dat ik niet wist hóe ik het gewicht op moest tillen, zo zwaar voelde het. Er waren dagen dat ik 2 sets had gedaan en er nog 3 moest, maar gewoon niet meer wilde. Ik was woedend, ik was verdrietig, en met tranen op mijn gezicht heb ik toch het gewicht getild. Het moést, eerder ging ik niet weg. Er waren dagen dat ik niet wilde trainen omdat ik geen zin had, maar dit zou niet voor eeuwig duren, de pijn en frustratie is maar iets van een moment, de training duurt maar 14 weken, daarna mag je rusten. Dát is wat ik steeds tegen mezelf zei als ik een slechte dag had. En weet je wat het mooie daar van is? Ik kon het. Ik heb alle trainingen alle gewichten getild. Het werd mij zo duidelijk: het is niet je lichaam die niet meer kan of wil, het zijn je gedachten, je mentale gesteldheid. Je eigen gedachten zeggen dat je niet meer kan en wil, terwijl je lichaam gewoon doet wat je jezelf opdraagt.

Tijd voor meer eten, rust en lichte training
Een week voor de wedstrijd zorgde ik nog voor wat laatste lifts, maar ik merkte dat ik veel zere benen had. Mijn benen waren moe. Moe van het harde trainen. Mijn lichaam had lange tijd minder voeding binnen gekregen, waardoor mijn vetpercentage naar beneden is gegaan. Ook al voelt dat goed, en was ik sterker geworden, afvallen (en hard trainen) is altijd stressvol voor je lichaam. Ik merkte dat deze 14 weken lang genoeg hadden geduurd. Ik at sinds deze week al wat meer, en mijn lichaam voelde dat direct. Ik kreeg enorme trek, mijn metabolisme trok weer aan. En dat was te zien op de weegschaal, ik woog 60.0 kilo. Ik was er klaar voor, nu zat ik save. Ik wist namelijk al dat de weegschaal tijdens de wedstrijd wat anders afgesteld zou zijn en daar wilde ik rekening mee houden. De ene weegschaal en de andere kunnen zo 2 kilo verschillen, ik wilde wat marge hebben. En dat had ik nu, mijn harde werk had zijn vruchten afgeworpen.
 voor-en-na-giacolina
De 4 dagen voor de wedstrijd had ik rust. Ik ging naar de sauna, zorgde voor een goede warming up, deed yoga en ik lifte lichte gewichten. Ik controleerde mijn kleding en andere sportgear voor het weekend. Ik kreeg nog wat spullen binnen, zoals een andere riem en een ander broekje en t shirt. Mijn andere kleding voldeed niet aan de regels en zonder goed gekeurde kleding mocht ik niet deelnemen. Ik maakte mezelf verder klaar voor het weekend. We hadden een hotel in Nijmegen geboekt, zodat we daarna lekker 2 dagen konden genieten. Ik keek enorm uit naar deze twee dagen vol met lekker eten, lekker slapen en zonder gewichten.

De dag van de wedstrijd
Eindelijk was het zover, zaterdag ochtend 06.00 uur ging de wekker. Alles stond klaar, Buddy was al bij opa. Ik woog mezelf nog 1 keer, 60.0 kilo. Ik had de avond ervoor eten gemaakt, maar Virgil zei tegen me dat ik niets mocht eten of drinken. Ik zou namelijk om 09.00 uur gewogen worden in Nijmegen en hij wilde het risico niet nemen dat ik te zwaar zou zijn. Ik ben helemaal niet gewend om na het opstaan niets te eten of te drinken, maar daar gingen we dan. Zonder ontbijt de deur uit, tassen in de auto en gaan. We kwamen rond 08.15 aan en waren de eerste. Ik kon rustig de zaal bekijken, mijn kleding laten checken en kennis maken met de organisatie. Ik stond als derde op de weegschaal om 09.02 uur, en woog officieel 62.8 kilo!!!! Dat was op het randje!!! Ik was enorm blij dat ik dat achter de rug had. Wat was ik blij dat Virgil zei dat ik niet mocht ontbijten. Ik liep als een gek naar mijn tas met eten, en nam mijn ontbijt en dronk voldoende water. Ik geloof dat een krentenbol nog nooit zo goed heeft gemaakt als toen…
Ik begon al vrij snel met opwarmen. Er was niet bekend hoe laat ik zou moeten, maar liever te vroeg dan te laat zeg ik altijd maar. Ik zat al rond 70-80 kilo squat toen Virgil er achter kwam dat ik al over een kwartiertje aan de beurt was. Ik had er enorm veel zin in, maar voelde me niet extreem sterk. Mijn benen deden nog steeds zeer…en dat terwijl ik al een aantal dagen niets had gedaan. Het gevoel wat ik kreeg tijdens mijn eerste lift was zo bevrijdend. Ik mocht eindelijk laten zien waar ik voor trainde. Niet alleen aan alle andere lifters, coaches en supporters, maar ook aan mezelf en aan Virgil. We hadden een paar dagen voor de wedstrijd besloten om van te voren, thuis, alle lifts op te schrijven, en daar niet vanaf te wijken.

Liften maar & Persoonlijke Records verbreken! 
Het doel  was om 100, 105 en 110 kilo te squaten tijdens de wedstrijd. 100 kilo ging makkelijk, maar 105 kilo lukte niet tijdens mijn tweede beurt. Ik wist dat deze er in zat, maar het was toch wel apart om dat binnen de tijd, op dat podium in 1 keer goed te doen. Tijdens de derde beurt haalde ik de lift met 105 kilo. Dit was een 5 kilo PR! Ik was redelijk tevreden, en totaal ontspannen. Ik weet dat ik 110 kan, maar niet tijdens de wedstrijd, niet die dag…

Tijdens het opwarmen van het bankdrukken voelde ik me goed. We hadden afgesproken om 60, 62.5 en 65 te liften. 60 ging erg makkelijk en ik kreeg complimenten van andere coaches en lifters. Geen idee wat er daarna gebeurde, maar de 62.5 kilo lukte niet, ook de derde beurt niet. Ik was verdrietig. Ik heb even in een hoekje zitten huilen. Ik vroeg mezelf af: had ik hier nou zo hard voor getraind? In de training deed ik 2×2 herhalingen met 60 kilo en nu lukte 62.5 niet eens 1 keer? Virgil praatte op me in. Hij zei dat niet alles in 1 x goed kan gaan en dat ik mijn benchpress al met 10 kilo had verbeterd de afgelopen weken. Ik moest tevreden zijn en plezier houden, maar  hij zei vooral dat ik nog niet klaar was. En dat klopte, ik moest nog deadliften. Dáár had ik nu toch geen zin in… Hij liet me even alleen en ik herpakte mezelf. We hadden afgesproken, 130, 135, 140 kilo. Dat was de planning.
Tijdens het opwarmen kwam ik er achter dat de stangen die gebruikt werden om te liften, groter waren dan mijn eigen (vrouwen) stang waar ik alle weken mee heb getraind.. Ik wist dat als ik mezelf daar druk over zou maken, ik niet eens 100 kilo zou optillen die dag. Tijdens de warming up ging het niet goed en ik vroeg aan Virgil of het niet beter was om met een lichter gewicht te beginnen. Hij vond dat een slimme keus, en wilde voor save gaan. Hij wilde 3 goede beurten zien en niet dat ik tijdens de eerste beurt het gewicht al niet zou kunnen tillen.
We zijn daarom gestart met 125 kilo, i.p.v. 130. Tijdens mijn eerste lift voelde ik me sterk en 125 kilo was geen enkel probleem.  Mijn oude pr, 12 weken geleden was 122.5 kilo. Ik had mezelf dus al verbeterd.
Ik was zelfverzekerd en zei dat er ook 130 op kon voor de 2e beurt. Ook 130 ging goed. Tussen de tweede en derde beurt kwam er een coach naar me toe: “Zo, nu heb je je geplaatst?” Ik keek hem aan ik was stil… “Geplaatst? Voor wat”, zei Virgil. ” Voor het Nederlands Kampioenschap.”. Ik stond perplex. Ik wist daar niets van…. Ik zei tegen hem, ‘Oh daar weet ik niets van. Ik doe mee voor de lol, ik wil dat niet weten, want dan word ik zenuwachtig’.

Op naar mijn derde en laatste beurt. Ik wilde voor 135 kilo gaan, maar twijfelde nog. Nog nooit had ik zoveel getild. Het gesprek met de andere coach had ik achter me gelaten, ik moest nog 1 lift doen en dan was deze dag volbracht. Virgil gaf aan dat we een kleinere stap zouden maken, 132.5 kilo. Ik vond het enorm spannend en was de laatste lift van mijn podium die dag… en ook 132.5 lukte. Ik was super blij, ik had een PR van 10 kilo!

Plaatsing NK
Uiteraard liep ik (nadat we foto’s hadden gemaakt en afscheid van verschillende lifters hadden genomen) naar de coach toe die mij aansprak over dat NK. Ik was nu wel benieuwd. Hij pakte zijn telefoon en rekende mijn lichaamsgewicht uit, plus de gewichten die ik had getild. Ik moest boven de 300 punten scoren, en ik had een score van bijna 320! Ik had het ruimschoots gehaald. Ik was helemaal verbijsterd. Ik had een geweldige dag gehad, maar dat ik te horen zou krijgen dat ik naar het NK mocht in december, daar ik had geen rekening mee gehouden. Dat was echt onwerkelijk. Dat zou betekenen dat ik geen weken rust kon nemen. En dat betekende ook dat ik op dit gewicht moest blijven. Ik had een andere programming uitgekozen om te gaan volgen en ik wilde gaan bulken… Wat nu?

Direct na dat bekend werd dat we geplaatst waren, heb ik een kort overleg gehad met Virgil. Het was duidelijk: We zorgen ervoor dat ik op gewicht blijft én dat ik in het weekend van 10 en 11 december fris aan de start sta tijdens het NK powerliften. Geen bulk, geen andere programming. Voor nu, een paar dagen genieten, uitrusten en lekker eten in het hotel en dan gewoon weer 9 weken keihard aan de bak.

In het hotel aangekomen
Ik was enorm voldaan. Virgil daarin tegen was gesloopt. Hij was (in tegenstelling tot mezelf), enorm zenuwachtig geweest tijdens de wedstrijd, en had er hoofdpijn van. Ik keek uit naar alle lekkere dingen die ik het weekend zou eten en had super veel energie. We zijn rond 22.00 uur naar bed gegaan en Virgil lag al snel te snurken. Ik kon niet goed slapen. Ik had zoveel energie..ik heb nog een paar uur wakker gelegen. Om 06.00 uur was ik opnieuw wakker, en ben stil uit bed gekropen. Ik heb heel stilletjes wat sportkleding gepakt, heb alles aangetrokken op de gang, en liep om 06.30 uur buiten. Ik moest mijn energie kwijt. Ik heb een half uur hard gelopen. En nee, niet langzaam, maar echt hard. Ik genoot zo van alle frisse lucht, van de vroege ochtend dauw. Ik moest even een momentje voor mezelf. Alle opgekropte spanning moest er uit. Eenmaal terug bij het hotel kwam ik zachtjes de kamer binnen. Virgil was net wakker en vroeg zich al af waar ik was. Hij ging ook even sporten. Ik heb rustig aan gedoucht en op bed gelegen, om daarna heerlijk te ontbeten in het hotel. Ik had nog geen spierpijn, dat kwam later die dag.

Een week na de wedstrijd
Ik kijk met heel veel voldoening terug op de afgelopen 14 weken en ben erg blij met alles wat we hebben bereikt. Uiteraard hebben we in deze weken ook keihard gewerkt aan ons bedrijf, Food Life Advice en aan onze eigen gym.  Want dat wat ik kan, kunnen anderen ook en daar wil ik iedereen uiteraard bij helpen!

We hebben 2 dagen genoten van heerlijk eten en drinken, en heerlijk gerelaxed. En ik kan nu alvast zeggen dat  ik weinig zin had om weer te beginnen deze week. Ik heb alle dagen mijn eten afgewogen, op 1 dag na. Vanaf nu, geen ongezonde maaltijden meer, vanaf nu weer 8 weken strict eten volgens plan.
Ik heb deze week al 2 keer alleen in de loods heb gestaan, zonder enige motivatie. Uiteraard heb ik wel motivatie om mee te doen met het NK, maar ik moest mezelf echt even motiveren om nu weer aan de bak te gaan.  Ik heb mezelf naar de loods toe gesleept en het gewicht opgetild. Niet meer, niet minder. Ik had veel meer zin om lekker te chillen met Virgil en Buddy samen, om te slapen, eten te bestellen en NIKS te doen. Maar goed, ik weet dat als ik gewoon doe wat ik moet doen, ik weer zo’n leuke dag kan hebben en nóg meer gewicht kan optillen en dan kan ik met kerst en oud en nieuw lekker ontspannen! Let’s go ?

Leave a Response