#Crossfit#Food#Lifestyle#Paws

-BLOG #19: Terugblik NK powerliften! –

Virgil/Giaco405 views

Door meerdere verhuizingen is de aanloop naar het NK niet geheel vlekkeloos verlopen. Dat was ook het geval tijdens het NK zelf. De eerste officiële lift op het podium wordt afgekeurd, mijn coach krijgt te horen dat hij te laat is met het inleveren van het gewicht, waardoor we niet de gewenste stappen kunnen zetten in het gewicht op het podium, én er worden nog veel meer lifts afgekeurd. Was het een goede aanloop naar het NK, ja dat was het! Was het een geslaagde dag? Dat zeker!

 

Verhuizen

Zoals de meesten weten moesten we op 1 november uit ons huis. We hadden ons huis te koop gezet omdat we dachten dat het nog wel eens een aantal jaar zou kunnen duren. Niet dus. Na een half jaartje was het al raak. Na mijn eerste wedstrijd in september, kregen we het goede nieuws.

Op dat moment waren we bezig met een nieuwe woning en een bedrijfspand. Na heel veel telefoontjes, overleggen, bloed, zweet en tranen, kregen we het horen dat we het niet rond konden krijgen, omdat de gemeente een aantal regels heeft opgesteld, waar wij niet aan konden voldoen. Het was even slikken, maar er zat niets anders op dan het te accepteren en om door te gaan. Het resultaat was wel dat we zonder woning kwamen te zitten. Onze familie heeft ons vanaf het begin af aan duidelijk gemaakt dat we welkom waren bij hen in huis, inclusief Buddy.

 

Zo gezegd zo gedaan.

We verhuisde onze spullen bij “Jan en alleman”, en trokken beide bij onze ouders in. Wel even wennen, niet meer bij elkaar slapen. Waarom beide bij onze eigen ouders? Omdat we geen gezeur wilde krijgen binnen de familie. In het weekend sliepen we uiteraard wel samen, maar dan hoef je de badkamer niet met iedereen te delen om 0700 uur ‘s ochtends, voordat je naar je werk moet. Daarbij hebben de ouders van Virgil ook een jonge hond, dus die 2 samen in 1 huis in sowieso geen goed idee, als je tenminste rust in huis wil.

Ondertussen moest ik, tussen alle verhuizingen door, goed blijven eten, en alle trainingen blijven doen.

Ik verhuisde mijn weegschaal (en keukenweegschaal) overal mee naartoe en ik testte uit of  hij op ieder plekje hetzelfde gewicht aangaf. Mijn weegschaal mag dan 3 kilo lichter aangeven dan de wedstrijd weegschaal, hij is wel consistent, én dat is het belangrijkste! Ik woog de weken voor het NK steeds tussen de 61.0 en 62.5 kilo, en probeerde de grens op te zoeken tussen goed, gezond en veel eten, zonder aan te komen op de weegschaal.

 

Nóg een verhuizing

Oké, los van onze eigen verhuizing, moesten we eind november ook weg uit de loods bij Vuurwerkland. In deze periode staat de loods helemaal vol met vuurwerk, en gaat de winkel open. Drie weken voor het NK hebben we dus al onze spullen verhuisd naar een tijdelijke opslag. Deze hebben we pas net op het laatste moment gevonden, en is net groot genoeg om zelf in te kunnen trainen. Uiteraard was blijven trainen voor ons het belangrijkste, zo kort voor het NK. Virgil heeft  alle spullen alleen verhuisd, omdat ik vooral niet teveel moest doen qua verhuizen. Ondertussen was ik wel setjes van 2 met 100 kilo aan het squaten in onze nieuwe, tijdelijke loods. Ik was doodsbang omdat ik precies op dat moment geen spotter had. Tijdens mijn 2e setje kwam Virgil aangereden! Setjes gehaald en training goed afgerond.

 

Nog anderhalve week

Het NK begon nu toch echt dichtbij te komen. Ik woog op dat moment al een aantal dagen 61.0 kilo op mijn eigen weegschaal. Ik wist dat dit naar de 60 kilo moest, maar ik wist ook dat ik niet veel minder wilde gaan eten. Ik wilde energie hebben! Ik weet ook dat mijn gewicht schommelt. Deze week 61, volgende week 62, de week erna weer minder. Shit! Dus bereide ik me voor op een ‘watercut’.

Wat dat precies is? Het is een manier waarop je je lichaam vocht laat afvoeren, waardoor je dus een aantal kilo kan ‘afvallen’, zodat je zeker weet je op gewicht bent voor de wedstrijd. Dat is trouwens niet geheel zonde risico, dus het is belangrijk dat je je hersenen blijft gebruiken.
Laatste voorbereidingen

Een week voor het NK deed ik een laatste squat training samen met Virgil. Van alle drie de bewegingen, vind ik de squat ronduit het lastigste. Er kan zo veel fout gaan, en ik ben nog steeds zoekende in techniek. Ik miste mijn openingsgewicht van 105 kilo tijdens de training doordat mijn gewicht teveel achterop zat. Alsof ik weer ging schaatsen, haha. Ik baalde en schold mijn coach verrot, Virgil dus. Ik was enorm boos op mezelf. Dit was niet waar ik 11 weken lang voor had getraind.

Na een gesprekje met mijn oma herpakte ik mezelf en ik besprak ’s avonds met Virgil dat we dan maar met 100 kilo moesten openen. De rest van de dagen heb ik wat andere lichte trainingen gedaan, en bereide ik me met Virgil samen voor op mijn openingsgewicht bankdrukken. Het deadliften was ik al eerder mee gestopt, en dat zat wel goed. Tenminste, dat dacht ik.

 

De dag voor de wedstrijd

Vrijdagochtend, woog ik 60.0 kilo! Ik was super tevreden, want ik wilde op de dag van het NK 59.5 wegen op mijn weegschaal, zodat ik nog wat zou kunnen eten na het opstaan. Voordat ik naar bed ging woog ik 60.5. Normaal val ik één kilo af ‘over night’,  dus dat leek me geen probleem. Ik had moeite met slapen. Ik had zoveel energie! Naast me lag er nog zo één, we stuiterde bijna uit bed. De spullen lagen klaar, de hond was naar opa, we waren klaar om te gaan.

 

Eindelijk ging de wekker!

Natuurlijk was ik al wakker om 05.45, maar dat kwartiertje kon ik nog wel blijven liggen. Licht aan, plassen, en op die weegschaal! Hij twijfelde, tussen 60.0-60.5. Ik schrok. Ik kon wel huilen. 60.5 is teveel! Dan ben ik te zwaar. Dat is dus zeker geen ontbijt. Het eerste wat door me heen ging was:  ‘Shit, straks mag ik niet mee doen!’ In 1 klap werd alles zo onzeker. Virgil praatte op me in, en zei dat ik moest plassen en opnieuw op de weegschaal moest gaan staan. Het resultaat: 60.0 kilo.  Daarna heb ik er nog wel 6 keer op gestaan. Maar het bleef bij 60.0. Daar moést ik genoegen mee nemen. Geen eten voor mij dus, en ook geen glaasje water. Dat terwijl Virgil lekker een ontbijtje zat te eten.

 

Eenmaal in de auto had ik het gemist van een ontbijt geaccepteerd. In september, tijdens mijn eerste wedstrijd, had ik ook niet ontbeten. De wedstrijd toen verliep goed. Dus, knop om. We kwamen vroeg aan in Veldhoven. Ik denk rond 08.15, een beetje een droge mond had ik wel. Om 09.00 uur stond ik als 2e op de weegschaal. Ik woog 62.85 kilo. Pfieuw, dát was echt een pak van m’n hart. Ik stond wel alleen in mijn onderbroekje op dat ding, dus er zat ook niet veel speling meer in. Verder hadden we totaal geen zenuwen. Ik was wel druk én enthousiast, maar niet zenuwachtig. Ik vroeg me wel af hoe ik me zou voelen op dat grote podium.

 

Tijd om te liften!

Ondertussen was ik al flink wat koolhydraten en eiwitten naar binnen aan het werken, en was ik bezig met de warming up. Tijdens de warming up voelde het zwaar. Hoe kan dat toch altijd? Toen was het zover, tijd om richting het podium te gaan! Ik zou openen met 100 kilo.
Mijn naam werd omgeroepen, ik liep het podium op, en ik ging klaarstaan met het gewicht. Hoe ik me voelde op het podium? Geconcentreerd, niet zenuwachtig of zoiets. Ik zag geen mensen, ik zag alleen een waas. Ik pakte de bar op, en deed de squat. En deze voelde zo easy! Ik draaide me om, en ik zag 2 rode lampen. Wat een teleurstelling!
Mijn eerste lift werd afgekeurd! Waarschijnlijk op diepte. Ik ben dan niet bij de hand genoeg om direct naar de jury te lopen om te vragen wat ik verkeerd deed. Ik was een beetje uit het veld geslagen. Virgil was heel duidelijk: “Weer 100. Dan heb je een score”. Dus, weer 100.

Deze ging goed, dieper kón ik ook niet. Op de livestream kon je zien dat mijn gezichtsuitdrukking alles zei. Daarna hadden we kort de tijd om te bepalen welk gewicht we zouden kiezen. Ik wilde 110, dat had ik als doel opgeschreven 12 weken geleden.

Dus, gaf Virgil 110 kilo door aan de jury. Ik hoorde mijn naam en liep het podium op. Ik had nog nooit 110 gesquat, en 105 was maar 1x gelukt, 12 weken geleden.

Ik pakte de bar op en het voelde licht. Het voelde goed, ik had er vertrouwen in! Op het moment dat ik het teken kreeg van jury zak ik naar beneden, net iets dieper dan dat ik altijd zelf ga, om er voor te zorgen dat ik geen foute lift aan mijn broek zou krijgen. De beweging naar boven leek wel ééééuwig te duren! Ik wist al dat ik hem ging halen, maar hoelang ik ervoor in die zelfde houding zou moeten zitten, dát wist ik niet.

Gered, applaus van het publiek, en zere lippen van het persen. Helaas werd de squat afgekeurd. We denken door een neergaande beweging, die we zelf niet kunnen zien. Jullie wel?

Maar ik was alles behalve teleurgesteld. Nooit eerder heb ik zo’n grote stap durven zetten, en dat op een NK, op een podium waar iedereen naar je kijkt. Dit was een enorme persoonlijke overwinning!

 

Kort daarna begon ik mezelf op te warmen voor het bankdrukken. Ik ben één van de weinige die zo ontzettend smal drukt. We hadden afgesproken om een officiële 5 kilo pr te zetten, beginnen met 60 en opwerken tot 65. Toen de jury mijn rekhoogte instelde, kreeg ik een aantal keer te horen dat ik lange armen had, en of de rekhoogte wel klopte. Ik werd nerveus! Wat als ik er niet bij kan? Hebben we het fout gedaan?! En nu? Virgil werd boos, ik moest me concentreren en vertrouwen hebben!  “Luister nou eens naar mij, focus je! Laat je niet gek maken”, waren zijn woorden.

Toen mijn naam omgeroepen werd liep ik het podium op. Dat was niet al te makkelijk te volgen moet ik eerlijk zeggen. Ik heb een aantal keren op het podium gestaan, terwijl ik er nog niet op moest. Je hoorde mijn naam slecht, en op 10 verschillende manieren. Toen ik wél aan de beurt was, liep ik het podium op en ik ging op de bank liggen. Gelukkig, het was de hoogte die ik altijd gebruikte! Alle 3 de lifts gingen goed, 3 keer 3 witte lampen, wat een heerlijk gevoel. Jammer dat er geen 4e lift was, dan had ik zeker nog 67.5 kilo gedrukt! Het voelde super goed.

 

Na het bankdrukken deed mijn rug zeer, mijn benen waren gevoelig, en ik moést nog deadliften. Tijdens de warming up voelde het goed. Het was lastig inschatten wanneer we aan de beurt waren en ik wilde beginnen met mijn oude pr van 12 weken gelegen, 132.5 kilo. Daarna wilde ik 137, en dan 142. Mits alles goed voelde!  Ik werkte in de warming up op tot 1 x 125 kilo en nam daarna rust. Ik werd wat later het podium opgeroepen dan de keren ervoor. Mijn deadlift begon, vergeleken met mijn andere lifts, best wel hoog. Dat voelde gek, maar gaf ook een kick! I De eerste lift van 132.5 kilo werd goedgekeurd. Ik had geen enkele moeite met de lift, dus zouden voor 137.5 kilo gaan. Virgil moet tussendoor het gewicht op een briefje schrijven, en doorgeven aan de wedstrijd commissie.
Hij kwam terug met het bericht dat hij te laat was met inleveren, en ik daarom maar 135 kilo mocht doen. Wat een teleurstelling, want dat wilde ik helemaal niet! Die stap was veel te klein, liever 140 dan 135!! Maar er kon niets meer aan veranderd worden. Ik moest de knop omzetten, en dat binnen 1-2 minuten, want ik was al bijna weer aan de beurt. Ik tilde 135 met gemak, maar deze lift werd afgekeurd. Ik kreeg een blauwe kaart. Virgil liep zo snel als hij kon naar de wedstrijdcommissie om te vragen wat een blauwe kaart is. Het konden 2 dingen zijn: 1. Neergaande beweging 2. Mee tillen met je bovenbenen.

Ondertussen moest Virgil wel direct mijn gewicht doorgeven aan de jury. Ik zei dat ik geen risico wilde nemen, en 140 wilde tillen, zoals op mijn doelen lijstje stond 12 weken geleden. Virgil zorgde dat hij sneller dan ooit te voren het gewicht doorgaf aan de wedstrijd commissie, en een paar minuten later was het dan zover. Mijn laatste lift,7.5 kilo meer dan tijdens mijn vorige wedstrijd, wat een pr was. Nog nooit had ik zoveel gewicht getild. Virg bleef maar zeggen; “Je tilt het op. Wat je ook doet, je tilt het op. Je kan het makkelijk, het is light weight.”

Ik liep het podium op, en het gewicht ging nog makkelijk er de lucht in dan verwacht. Aangezien ik niet wist wat ik fout had gedaan tijdens de vorige lift, wist ik nu niet wat ik moest veranderen. Dus, helaas, ook deze lift werd afgekeurd. Ik was teleurgesteld, hééééll even maar. Ongeveer 1 minuut. Daarna? Daarna was ik blij. Ik heb allemaal gewichten getild die ik had opgeschreven op mijn doelenlijstje. Officieel staan ze niet als lift op de wedstrijd uitslag, maar ik heb alles gelift.

 

Nieuwe doelen 2017

Na mijn laatste lift hebben we onze spullen gepakt, en zijn we naar een hotel in Eindhoven gereden. Daar aangekomen, was het al 16.00 uur geweest. De dag is voorbij gevlogen! Ik had zere benen, en wilde graag wat eten. We zijn nog even de stad in geweest en daarna zijn we mooi op tijd gaan slapen. Een drankje, of stappen? Dat zat er niet in.
De volgende dag werden we relaxed wakker. Ik keek direct mijn video’s terug, en ik las nog eens alle leuke reacties die we hebben mogen ontvangen. Tijdens een gesprek met Virgil in het hotel, met heerlijk eten en drinken, hebben we nieuwe doelen opgesteld voor volgend jaar. Want wat gaan we nu doen? Is dit het? Of gaan we door?

 

We gaan door… we gaan trainen, harder trainen en nog weer anders trainen dan dat we nu hebben gedaan. We zorgen ervoor dat we optimaal onze voeding benutten, wat betekent dat we nu eerst een bulk doen van 12 weken. Voor mij betekent dat ik van 61.0 kilo op mijn weegschaal (zonder watercut), ongeveer 5 kilo ga aankomen binnen 12 weken. Dan zit ik dus op ruim 66 kilo. Op de wedstrijd weegschaal zou ik dan 69 kilo wegen. Ik moet er niet aan denken!! Maar we gaan het wel doen. Ik weet dat het goed is, en ik wéét dat het een enorme positieve invloed heeft op sportprestaties. Niet alleen dat, mijn lichaam heeft lange tijd moeten doen met minimale voeding. Ik voelde me goed, maar nu is het wintertijd. Wat meer eten, wat meer vet, en meer gewichten. Maar nu eerst rust, lekker eten, kerst & oud en nieuw.

Wij wensen iedereen een hele fijn kerst en een heel gelukkig & sportief 2017!

 

Leave a Response